ความสุข คนที่มีความสุขได้ง่าย นั่นคือคนโชคดีที่สุด สุขง่าย ตือ สุขที่สุด และฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ความสุขที่ได้เห็นต้นไม้ออกดอก แค่นี้ บางคนติงว่า “เธอแก่น่ะสิ อยู่กับต้นไม้ใบหญ้า” ก็แก่จริง แล้วอย่างไร !? ที่ระเบียงฝั่งครัว ปลูกโรสแมรีไว้ ไม่เคยคิดฝันว่าจะออกดอกให้ชม เมื่อปลายปี 2568 ก็ออกดอกเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ ไม่คาดหวังอะไรเลย เพราะโรสแมรีขึ้นชื่อว่าปลุกยาก ถ้าตั้งใจปลูก แต่ถ้าปล่อยปละละเลย กลับรอด ! สำคัญโคนต้อนต้องโปร่ง ดินน้อย หินเยอะ และน้ำไม่ขัง ย้ำอีกครั้ง “อย

“บ้าน” บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตในการซื้อบ้านสักหลัง บางคนไม่อาจซื้อได้ เพราะเงินทองขัดสน ก็เช่าเอา ! แต่ไม่ว่าจะเป็นบ้านเช่า บ้านซื้อ บ้านก็คือ “ที่พักใจ” ในยามสงคราม บ้านเรือนถูกทำลาย นั่นอาจเป็นความฝัน ความหวัง ความรัก ทั้งชีวิต ของคนคนหนึ่ง หรือครอบครัวหนึ่ง การได้นอนในบ้าน หลับสนิท ไม่พวักพวง ถือวาเป็นพรอันประเสริฐ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน เมื่อบ้านถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตา งานไม่ได้ทำ โรงเรียนไม่ได้ไป ชีวิต ความหวังถูกทำลาย เพราะ “คน” ด้วยกันเอง

กลับถึงเรือน ราว 5 โมงกว่าๆ รีบไปรดน้ำต้นไม้ หน้าร้อนต้องให้น้ำมากเป็นพิเศษ เอื้องแมงซอนคำ ดูท่าทางจะไม่รอดเสียแล้ว ‘ไม่เป็นไรหรอก’ ฉันปลอบใจตัวเอง ถือเป็นการเรียนรู้ พยายามดูแลให้ดีที่สุด ก็แล้วกัน กล้วยไม้ ไม่ชอบที่สูง เพราะสภาพรอบล้อมไม่เหมาะ มีความร้อนขังตัว มีไม้ใหญ่ให้อิงอาศัย แดดน้อยไป ก็ไม่ดี มากไปก็เฉา สดชื่นจัง เมื่อมองพวงชมพูแตกยอดอ่อนเรื่อยๆ ที่ออกแล้ว ก็ค่อยๆ ไล่กันบานพราวทั่วตามก้านดอก “ที่พักใจ” ช่วงนี้ กังวลเรื่องสงคราม เพราะคนอาจจะเดินทางมาเรียนลำบาก...

ระเบียงเล็กๆ แคบๆ ที่ห้องชุดริมคลองชักพระ ซึ่งฉันมักจะเรียกว่าเรือน “เรือนบางระมาด” เป็นที่พักใจกายดีเยี่ยม ตั้งใจทำรแนงไม้สีเขียวเพื่อปลูกไม้เลื้อยออกดอก ให้บังแดด เวลานั่งทำงานหรือสอนหนังทางไกลก็จะไม่ร้อน “ทำไมไม่เปิดแอร์?” เป็นคนไม่ชอบห้องแอร์นัก ยิ่งเวลานอน นอนไม่ได้เลย แห้งผากทั้งคอทั้งผิว ไม่สบายตัว และห้องฝั่งนี้ก็ไม่มีแอร์ด้วย ห้องอีกฝั่งมีแต่ก็ไม่ได้เปิดนานแล้ว ให้ต้นไม้ช่วยกรองแสงให้จะดีกว่า ต้นไม้ที่ปลูกและยังอยู่ทนมาจนวันนี้คือ จันทร์กระจ่างฟ้า และช่อชัชวาล ออกดอก

สะพานอรุณอมรินทร์โฉมใหม่ ไม่ใช่แค่ข้ามคลองบางกอกน้อย แต่ทอดยาวข้ามแยกศิริราชไปลงหน้ากรมอู่ทหารเรือ นับว่าเป็นความฉลาดทีเดียว เลี่ยงการติดขัด หน้าโรงพยาบาลศิริราชไปได้มากโข เกือบทุกเช้าที่ขับผ่านเส้นทางนี้ จะรู้สึกย้อนเวลากลับไปสัก 30 - 40 ปี ‘เชยๆ เรียบๆ’ เพียงแต่ผู้คนบางตา ‘ก็เด็กไม่เกิด จะทำอย่างไรได้’ คนเก่าแก่แถวนี้ ตื่นกันแต่ย่ำรุ่ง ตระเตรียมของออกขาย ช่วงเช้า นาทีทองผู้คนจับจ่ายของเช้า ยุคนี้ใครจะมีเวลาเตรียมมื้อเช้า ครั้น นึกสงสัย ‘บางกอกน้อยสุดเขตที่ไหน!?’ ลองหาข้อมู

ย่ำรุ่งตะวันยังไม่ขึ้น ผู้คนเร่งตื่น ข้าวปลาไม่ทันกิน ตะเกียกตะกายออกจากบ้าน ซึ่งอยู่ชานเมือง อย่าง นครปฐม นนทบุรี ตลิ่งชัน เพื่อข้ามฝั่งเข้าเมือง ส่งลูกหลานไปโรงเรียน เด็กน้อย สลึมสลือ คงทั้งง่วงและหิว รถราหลายกระแสทาง ที่จะข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า พระราม 8 ล้วนต้องผ่านบางกอกน้อยทั้งสิ้น ฉันเองก็คือหนึ่งในคนที่ต้องข้ามเข้าสู่ฝั่ง “พระนคร” คำนี้ ค่อยๆ เลือนไปจากสังคม นานมาแล้ว คำ “พระนคร” และ “ฝั่งธนฯ” แสดงถึง ความทันสมัยและความล้าหลัง ใครจะเชื่อ 40 กว่าปีต่อมา ผู้คนต่างไขว่คว้

จนถึงปี พ.ศ. 2569 ฉันก็ยังคงอยู่ในละแวก “บางกอกน้อย” อยู่มาตั้งแต่ 4 ขวบ และก็ไม่คิดจะย้ายไปไหน “ติดที่” คนมักจะมีอาการนี้ การย้ายถิ่นฐานที่อยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย ในวันนี้ บางกอกน้อย รถติดมากขึ้น จนทำให้อารมณ์เสียได้ง่ายๆ พลางคิด ‘จะมาอยู่อะไรกับนักหนา ไม่เห็นจะมีอะไรทันสมัย’ ความเจริญทำให้ที่ทาง ที่อยู่ ฝั่งพระนครแพงขึ้นหรือ “เกินไป” จนจับต้องไม่ได้ บ้านจัดสรรแถวนนทบุรีไม่สนองความต้องการอีกต่อไป เพราะ “ไกล” เช้ามา ตะวันยังไม่ขึ้นดี รถต่อแถวยาวจะข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า สะพานพระ

ย่ำรุ่ง คือ ช่วงเวลาดีที่สุดของวัน เพราะได้เริ่มต้นชีวิตในวันนั้น เราทุกคน ล้วนผ่านอะไรต่อมิอะไรมามากในแต่ละวัน เดือน ปี และในแต่ละวัน ธรรมชาติให้โอกาสเราเริ่มต้นใหม่เสมอมา ส่วนตัวจะตื่นก่อน ย่ำรุ่ง เช้ามืด เป็นช่วงเตรียมตัวรับสิ่งใหม่ๆ เมื่อย่ำรุ่ง ห้องกินข้าว ทั้งนั่งเล่น เป็นมุมเดียวกัน เวลาแสงเช้าอ่อนๆ พาดผ่าน เหมือนบอกให้เตรียมตัว แสงเช้าตอนย่ำรุ่งไม่แสบตา อ่อนโยน ปโลมใจ คล้ายบอกเราว่าอะไรที่ผ่านไปในวันก่อน จงให้อภัยทั้งเขาและเรา บนโต๊ะกินข้าว มักจะมีแจกันดอกไม้วางไว้ดอก

"ใจ" เป็นเรื่องใหญ่ สั่ง "กาย" ให้ทำสิ่งต่างๆ "ใจ" ต้องการ "เวลา" และ "ที่ทาง" ไว้พัก ที่ไหนจะดีไปกว่า "บ้าน" มันอาจจะแคบ ใหญ่ ไม่สำคัญ เท่าความอบอุ่น สบายใจ ชอบเหลือเกิน บ้านหอมๆ และไม่ชื้น ถ่านหุงข้าวดับกลิ่นชื้นได้ดีนัก โดยเฉพาะในห้องน้ำ มุมอื่นๆ ในเรือน มักจะวางเทียนหอมไว้จุดตามเวลาต่างๆ "ย่ำค่ำ" เป็นช่วงเวลาที่อยากพัก เลยนึกสนุกทำเทียนหอมกลิ่น "ย่ำค่ำ" กลิ่นกุหลาบเมื่อเคล้ากับกลิ่นดอกส้ม ส้มหวาน เจือวนิลาน้อยหนึ่ง ช่างหอมสดชื่นอวลอบอุ่น ไม่ว่าจะเป็นค่ำฤดูร้อนหรือฝน กลิ่น

ค่ำลง มักจะจุดเทียนถ้วยน้อยแขวนไว้ที่ระเบียง แสงดูนวลตา บางครั้งได้เทียนหอมมา จะนวลทั้งแสงและกลิ่น สมัยก่อน ค่ำลงในคลองบางกอกน้อยจะมืดมาก เพราะเป็นเรือกสวนเสียมาก ระยะห่างๆ จะมีโคมเหลืองหลอดไส้ส่องสักเวิ้งหนึ่ง มักจะเป็นแถวปากคลองซอย ชาวบ้านจึงมักตามตะเกียงไว้ที่หน้าเรือน หรือตรงหัวสะพานท่าน้ำ ให้ทางคนเรือ คนหาปลา งมกุ้ง เดี๋ยวนี้บ้านเมืองเจริญขึ้นมาก ไฟคลองมีเป็นระยะๆ สว่างปลอดภัย แต่ชาวบ้านก็ยังชอบตามตะเกียงไว้ "ไม่รู้สิ มันชินนะ ไม่แขวนไว้ ดูจะขาดๆ อะไรสักอย่าง" แสงดวงไขมี

ปี 2568 นี้ เมื่อเดือนมิถุนายน ได้มีโอกาสเดินทางไปบรรยายให้ความรู้เกี่ยวกับภาษาไทย และถือโอกาสท่องเที่ยวในเยอรมนี นานมากเหลือเกินที่เดินท...

สมัยก่อน ฟ้าแจ้ง การงานต่างๆ ก็เริ่มต้นขึ้น คนโบราณไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไป เปล่า เพราะชีวิตยังต้องพึ่งพาแสงจากฟากฟ้า เทียนไข ตะเกียงน้ำมัน ...

แดด เอ่ยคำนี้ คนไทยและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่จะกลัวไว้ก่อน เพราะความร้อนที่แผวเผาผิวให้คล้ำดำ แต่แสงแดดจะน่ากลัวสักแค่ไหน เราก็...

เทียนหอมกลิ่นระแนงไม้ เป็นกลิ่นแรกที่ปรุง เน้นความหอมของกุหลาบและอบเชย ค่ำคืนในฤดูร้อน วาดรูปสนุกๆ เป็นบันทึกของเรือนบางระมาด...

หน้ามะม่วงยังไม่หมดลง เพลิดเพลินกับมะม่วงท้องถิ่นต่างๆ ในบางกอกน้อย ตลิ่งชัน มากมี เขียวไข่กา มะม่วงกินดิบ หรือกึ่งสุก ออกมัน เฝื่อนน้อยห...

เรือนบางระมาด ซึ่งไม่ได้อยู่ในคลองบางระมาด แต่อยู่ในคลองชักพระ คลองสายเอก และเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาสายเก่า คลองบางระมาดคือ...

ด้วยความที่ผิวแห้งมาก บางทีมีผดผื่นอีก โดยเฉพาะช่วงเปลี่ยนฤดู เกาจนผิวถลอกไม่น่ามอง หากเป็นมากต้องกินยาแก้แพ้ ซึ่งก็ไม่ดีต่อร่างกายนัก...

อันที่จริง รแนงไม้เป็นกลิ่นแรกที่ปรุงขึ้น ด้วยความหลงใหลรแนงไม้ที่ระเบียงซึ่งมีดอกจันทร์กระจ่างฟ้าเกาะเกี่ยวทอดช่อสวยงาม เวลานั้น...

เทียนหอมกลิ่นเข้มซ่านอีกกลิ่น ซึ่งมักจุดในค่ำที่เย็นชื้น ละอองฝนอาจทำให้เราหงุดหงิด ซับตัวให้แห้ง ดื่มชาร้อนๆ แล้วจุดย่ำค่ำ กลิ่นดอกส้ม...

นายฝรั่งห้างไม้ เทียนหอมกลิ่นเข้มซ่านจากเรือนบางระมาด ความหอมของไม้กฤษณาและอบเชย ชวนให้นึกถึงคราวสมัยที่นายฝรั่งยูโรปเข้ามาบุกเบิกทำไม้ใน...