สะพานอรุณอมรินทร์โฉมใหม่ ไม่ใช่แค่ข้ามคลองบางกอกน้อย แต่ทอดยาวข้ามแยกศิริราชไปลงหน้ากรมอู่ทหารเรือ นับว่าเป็นความฉลาดทีเดียว เลี่ยงการติดขัด หน้าโรงพยาบาลศิริราชไปได้มากโข เกือบทุกเช้าที่ขับผ่านเส้นทางนี้ จะรู้สึกย้อนเวลากลับไปสัก 30 - 40 ปี  ‘เชยๆ เรียบๆ’ เพียงแต่ผู้คนบางตา ‘ก็เด็กไม่เกิด จะทำอย่างไรได้’ คนเก่าแก่แถวนี้ ตื่นกันแต่ย่ำรุ่ง ตระเตรียมของออกขาย ช่วงเช้า นาทีทองผู้คนจับจ่ายของเช้า ยุคนี้ใครจะมีเวลาเตรียมมื้อเช้า ครั้น นึกสงสัย ‘บางกอกน้อยสุดเขตที่ไหน!?’ ลองหาข้อมูลเลยได้รู้ว่า “คล...

ย่ำรุ่งตะวันยังไม่ขึ้น ผู้คนเร่งตื่น ข้าวปลาไม่ทันกิน ตะเกียกตะกายออกจากบ้าน ซึ่งอยู่ชานเมือง อย่าง นครปฐม นนทบุรี ตลิ่งชัน เพื่อข้ามฝั่งเข้าเมือง ส่งลูกหลานไปโรงเรียน เด็กน้อย สลึมสลือ คงทั้งง่วงและหิว รถราหลายกระแสทาง ที่จะข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า พระราม 8 ล้วนต้องผ่านบางกอกน้อยทั้งสิ้น ฉันเองก็คือหนึ่งในคนที่ต้องข้ามเข้าสู่ฝั่ง “พระนคร” คำนี้ ค่อยๆ เลือนไปจากสังคม นานมาแล้ว คำ “พระนคร” และ “ฝั่งธนฯ”  แสดงถึง ความทันสมัยและความล้าหลัง ใครจะเชื่อ 40 กว่าปีต่อมา ผู้คนต่างไขว่คว้าหา “ความล้าหลัง”...

จนถึงปี พ.ศ. 2569 ฉันก็ยังคงอยู่ในละแวก “บางกอกน้อย” อยู่มาตั้งแต่ 4 ขวบ และก็ไม่คิดจะย้ายไปไหน “ติดที่” คนมักจะมีอาการนี้ การย้ายถิ่นฐานที่อยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย ในวันนี้ บางกอกน้อย รถติดมากขึ้น จนทำให้อารมณ์เสียได้ง่ายๆ พลางคิด ‘จะมาอยู่อะไรกับนักหนา ไม่เห็นจะมีอะไรทันสมัย’ ความเจริญทำให้ที่ทาง ที่อยู่ ฝั่งพระนครแพงขึ้นหรือ “เกินไป” จนจับต้องไม่ได้  บ้านจัดสรรแถวนนทบุรีไม่สนองความต้องการอีกต่อไป เพราะ “ไกล” เช้ามา ตะวันยังไม่ขึ้นดี รถต่อแถวยาวจะข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า  สะพานพระราม 8...