บางกอกน้อย 2 : ทางรอด

ย่ำรุ่งตะวันยังไม่ขึ้น ผู้คนเร่งตื่น ข้าวปลาไม่ทันกิน ตะเกียกตะกายออกจากบ้าน ซึ่งอยู่ชานเมือง อย่าง นครปฐม นนทบุรี ตลิ่งชัน เพื่อข้ามฝั่งเข้าเมือง ส่งลูกหลานไปโรงเรียน เด็กน้อย สลึมสลือ คงทั้งง่วงและหิว รถราหลายกระแสทาง ที่จะข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า พระราม 8 ล้วนต้องผ่านบางกอกน้อยทั้งสิ้น ฉันเองก็คือหนึ่งในคนที่ต้องข้ามเข้าสู่ฝั่ง “พระนคร” คำนี้ ค่อยๆ เลือนไปจากสังคม นานมาแล้ว คำ “พระนคร” และ “ฝั่งธนฯ”  แสดงถึง ความทันสมัยและความล้าหลัง ใครจะเชื่อ 40 กว่าปีต่อมา ผู้คนต่างไขว่คว้าหา “ความล้าหลัง” ตลาดน้ำแหล่งทองเที่ยวยอดนิยมของคนกรุง อยู่ฝั่งธนฯ เสียทั้งสิ้น !

การจราจรที่หนาแน่น ทำให้กลัวอุบัติเหตุ เพราะ บนถนนยามเช้า “ไม่มีใครยอมใคร” ทุกคนรีบ ฉันก็รีบ เขาก็รีบ แต่ถ้าเกิดเรื่อง ทุกคนก็จะช้ากันหมด เดชบุญ พ่อเลือกซื้อบ้านที่อยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา เมื่อ 50 ปีก่อนแล้ว บ้านเรือนไม่แพงรากเลือดอย่างกระเดี๋ยวนี้ “ข้ามพระราม 8 สิ” แม่จะบอกเสมอ แต่ฉันไม่ชอบนักในยามเช้า สะพานแคบ ทางแคบ ผ่านโรงเรียนหลายแห่ง สะพานปิ่นเกล้าก็แน่นไป ที่สุด บางกอกน้อยเองก็เป็น “ทางรอด” ฉันมักจะใช้เส้นทางข้ามสะพานอรุณอมรินทร์ไปออกบางกอกใหญ่ ขณะที่ขับรถข้ามสะพานอรุณอมรินทร์ ก็จะมองเห็นหอขังน้ำ หน้าโรงหัวจักร ตลาดศาลาน้ำร้อนเปิดไฟสว่างจ้าแต่ตี 3 หน้ากรมอู่ทหารเรือยังคงเงียบ รถราไม่มาก ติดขัดบ้างตอนจะข้ามสะพานพระปกเกล้า

ข้ามสะพานพระปกเกล้า  ลัดเลาะซอยไปออกทรงวาด แวะส่งแม่แถวเยาวราช และถึงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้ ภายใน 20 นาที บางกอกน้อยยังคงเป็นทางรอดของฉันเสมอ