ความสุข คนที่มีความสุขได้ง่าย นั่นคือคนโชคดีที่สุด สุขง่าย ตือ สุขที่สุด และฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ความสุขที่ได้เห็นต้นไม้ออกดอก แค่นี้ บางคนติงว่า “เธอแก่น่ะสิ อยู่กับต้นไม้ใบหญ้า” ก็แก่จริง แล้วอย่างไร !? ที่ระเบียงฝั่งครัว ปลูกโรสแมรีไว้ ไม่เคยคิดฝันว่าจะออกดอกให้ชม เมื่อปลายปี 2568 ก็ออกดอกเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้ ไม่คาดหวังอะไรเลย เพราะโรสแมรีขึ้นชื่อว่าปลุกยาก ถ้าตั้งใจปลูก แต่ถ้าปล่อยปละละเลย กลับรอด ! สำคัญโคนต้อนต้องโปร่ง ดินน้อย หินเยอะ และน้ำไม่ขัง ย้ำอีกครั้ง “อย

“บ้าน” บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตในการซื้อบ้านสักหลัง บางคนไม่อาจซื้อได้ เพราะเงินทองขัดสน ก็เช่าเอา ! แต่ไม่ว่าจะเป็นบ้านเช่า บ้านซื้อ บ้านก็คือ “ที่พักใจ” ในยามสงคราม บ้านเรือนถูกทำลาย นั่นอาจเป็นความฝัน ความหวัง ความรัก ทั้งชีวิต ของคนคนหนึ่ง หรือครอบครัวหนึ่ง การได้นอนในบ้าน หลับสนิท ไม่พวักพวง ถือวาเป็นพรอันประเสริฐ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน เมื่อบ้านถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตา งานไม่ได้ทำ โรงเรียนไม่ได้ไป ชีวิต ความหวังถูกทำลาย เพราะ “คน” ด้วยกันเอง

กลับถึงเรือน ราว 5 โมงกว่าๆ รีบไปรดน้ำต้นไม้ หน้าร้อนต้องให้น้ำมากเป็นพิเศษ เอื้องแมงซอนคำ ดูท่าทางจะไม่รอดเสียแล้ว ‘ไม่เป็นไรหรอก’ ฉันปลอบใจตัวเอง ถือเป็นการเรียนรู้ พยายามดูแลให้ดีที่สุด ก็แล้วกัน กล้วยไม้ ไม่ชอบที่สูง เพราะสภาพรอบล้อมไม่เหมาะ มีความร้อนขังตัว มีไม้ใหญ่ให้อิงอาศัย แดดน้อยไป ก็ไม่ดี มากไปก็เฉา สดชื่นจัง เมื่อมองพวงชมพูแตกยอดอ่อนเรื่อยๆ ที่ออกแล้ว ก็ค่อยๆ ไล่กันบานพราวทั่วตามก้านดอก “ที่พักใจ” ช่วงนี้ กังวลเรื่องสงคราม เพราะคนอาจจะเดินทางมาเรียนลำบาก...

ระเบียงเล็กๆ แคบๆ ที่ห้องชุดริมคลองชักพระ ซึ่งฉันมักจะเรียกว่าเรือน “เรือนบางระมาด” เป็นที่พักใจกายดีเยี่ยม ตั้งใจทำรแนงไม้สีเขียวเพื่อปลูกไม้เลื้อยออกดอก ให้บังแดด เวลานั่งทำงานหรือสอนหนังทางไกลก็จะไม่ร้อน “ทำไมไม่เปิดแอร์?” เป็นคนไม่ชอบห้องแอร์นัก ยิ่งเวลานอน นอนไม่ได้เลย แห้งผากทั้งคอทั้งผิว ไม่สบายตัว และห้องฝั่งนี้ก็ไม่มีแอร์ด้วย ห้องอีกฝั่งมีแต่ก็ไม่ได้เปิดนานแล้ว ให้ต้นไม้ช่วยกรองแสงให้จะดีกว่า ต้นไม้ที่ปลูกและยังอยู่ทนมาจนวันนี้คือ จันทร์กระจ่างฟ้า และช่อชัชวาล ออกดอก