พวงชมพูซอนรแนง (1): พักใจ

ระเบียงเล็กๆ แคบๆ ที่ห้องชุดริมคลองชักพระ ซึ่งฉันมักจะเรียกว่าเรือน “เรือนบางระมาด” เป็นที่พักใจกายดีเยี่ยม ตั้งใจทำรแนงไม้สีเขียวเพื่อปลูกไม้เลื้อยออกดอก ให้บังแดด เวลานั่งทำงานหรือสอนหนังทางไกลก็จะไม่ร้อน “ทำไมไม่เปิดแอร์?” เป็นคนไม่ชอบห้องแอร์นัก ยิ่งเวลานอน นอนไม่ได้เลย แห้งผากทั้งคอทั้งผิว ไม่สบายตัว และห้องฝั่งนี้ก็ไม่มีแอร์ด้วย ห้องอีกฝั่งมีแต่ก็ไม่ได้เปิดนานแล้ว ให้ต้นไม้ช่วยกรองแสงให้จะดีกว่า

ต้นไม้ที่ปลูกและยังอยู่ทนมาจนวันนี้คือ จันทร์กระจ่างฟ้า และช่อชัชวาล ออกดอกน้อยลงมาก แต่ยังให้ร่มเงา ทั้งยังเป็นที่พักพิงให้นกกระจิบ นกเขาอีกด้วย มาลัยทองทองคำ แมคคาโดเนีย ยังอยู่ ออกดอกดี อัญชันร่วงโรยไปมาก มีแต่ใบ พวงชมพูและเล็บมือนางเพิ่งโรยไป สักพักคงแตกดอกอ่อน มุมนี้ทำให้หายเหนื่อย แม้จะไม่มีเวลาออกไปนั่งนานๆ แต่ก็รดน้ำทุกวัน อยากให้ทุกต้นรอด แต่ก็กำหนดสั่งการไม่ได้

เวลาอ่อนใจก็มักจะออกมานั่งที่ระเบียง วันก่อนได้เห็นภาพสะเทือนใจ เด็กๆ ในตะวันออกกลาง ซึ่งคงกำพร้า หน้าตาน่ารักแต่แววตาเศร้าเหลือเกิน ในโลกยุคประชากรน้อยลงทุกวัน เรายังฆ่าแกงกันอยู่อีกหรือ เด็กๆ พวกนี้จะเติบโตขึ้นมาอย่างไร นั่งมองดูมือตัวเอง พลันคิดถึงพ่อแม่  กว่าจะเลี้ยงดูลูกโตขึ้นมา ต้องทุ่มเทไปมากเท่าไร ทั้เงแรงใจ แรงกาย แรงทุน แล้วเด็กๆ พวกนี้ล่ะ ใครจะโอบอุ้มเขา

ไม่มีใครรู้ว่าสงครามนี้จะจบลงอย่างไร เมื่อไร แต่ไม่มีใครชนะบนซากปรักหักพัง หลายคนรวมทั้งฉันเองคงต้องใช้เวลานานกว่าจะถอนใจออกจากเรื่องนี้ได้